کاراته‌کاران افغان در کمپ‌های پناه‌جویان

موقعیت: کابل

64817834520843.zIcvzxbjWqCtNdEN30gw_height640

مینا اسدی به عنوان یک قهرمان و معلم برای کشورش افتخار آفرید و به هموطنانش آسودگی‌خاطر بخشید – تا اینکه احساس کرد از افغانستان رانده می‌شود. حالا او کار خود را که استفاده از ورزش برای کمک به آرامش خاطر است در کمپ پناهجویان در اندونزیا انجام می‌دهد.

مینا که در سال ۱۹۹۲ به‌دنیا آمده بود، زمانی که فقط چند سال داشت همراه خانواده خود افغانستان را ترک کرده و به پاکستان رفتند، تا از جنگ داخلی فرار کنند. در کویته بود که مینا با ورزش آشنا شد. او در کاراته بسیار با استعداد بود، و از سن ۱۲ سالگی سخت تمرین می‌کرد. او به‌عنوان یک نوجوان به زودی موفق به کسب مدال‌های مختلف شد – ولی این مدال‌ها برای کشور خودش نبود. وی زیر بیرق پاکستان در مسابقات شرکت می‌کرد، و حتی در مسابقات جنوب آسیا ۲۰۱۰ در بنگلادش به عضویت تیم ملی کاراته پاکستان درآمد.

مینا مجبور بود با هویت جعلی در مسابقات شرکت کند؛ مقامات پاکستانی برای وی پاسپورت جعلی با نام «زهره» تهیه کرده بودند. اما این مسئله برای مینا بسیار دردآور بود که نه برای کشور خود، بلکه به عنوان یک مهاجر مدال‌آور شود و بخاطر افغان بودنش توسط هم‌تیمی‌هایش مورد تمسخر و تحقیر قرار می‌گرفت.

پس مینا در سال ۲۰۱۱ انرژی و استعداد خود را به کشورش افغانستان آورده و بازگشت. اما بخاطر سنت‌های قدیمی و محدودیت‌های زنان، در آنجا زندگی برایش سخت‌تر شد.

او ابتدا به جاغوری در ولایت غزنی رفت. ولی از لحظه ورودش با مخالفت‌های شدید ملاها و منتفذان منطقه برای راه‌اندازی کلپ ورزشی برای بانوان روبرو شد. وی بعد از دریافت تهدید‌های جدی غزنی را ترک کرده و با کابل رفت.

در کابل اما مخالفت‌های کمتر بود. ولی مینا برای موفقیت مصمم بود و این‌بار قادر به راه‌اندازی کلپ ورزشی «ملت شوتوکان کاراته»، اولین کلپ ورزشی برای بانوان، در غرب کابل در ماه آگوست ۲۰۱۱ شد.

در ابتدا دختران زیادی نبودند. سنت‌های قدیمی هنوز هم پابرجا هستند. ولی بالاخره بانوان در این کلپ ثبت‌نام کردند و پسران کوچک هم برای یادگیری کاراته به آنجا آمدند.

اولین مسابقه وی زیر بیرق کشور خودش در سال ۲۰۱۱ بود. او تنها بانوی تیم ملی کاراته افغانستان بود که برنده یک مدال برنز در اولین مسابقات کاراته جنوب آسیا در دهلی نو شد.

این موفقیت توجه رسانه‌های افغانستان را به خود جلب کرد، که تأثیر دوگانه‌ای داشت. از یک سو دختران را تشویق به ورزش کرد، ولی از سوی دیگر بنیادگراها را مصمم‌تر از گذشته ساخت تا از شرکت بانوان در ورزش جلوگیری کنند.

تهدیدات بار دیگر شروع شد و در اوایل سال ۲۰۱۵ مینا مجبور به ترک کشور خود شد. حالا او در اندونزیا به مهاجران افغان کاراته می‌آموزد.

در طول دو سال گذشته دامنۀ مهاجرت‌ها به وضعیت بحرانی خود در افغانستان رسیده است. دلایل بسیاری وجود دارد: خروج نیروهای نظامی بین‌المللی باعث تشدید ناامنی در بعضی مناطق شده است، در حالی که کمبود پول و پروژه به‌ این معناست که تعداد کمتری از افغان‌ها دارای کار می‌باشند.

طبق آمار UNHCR بیش از ۲۰۰ هزار افغان در سال گذشته وطن خود را ترک کرده‌اند و امکان دارد که در سال ۲۰۱۶ مردم بیشتری به امید امنیت و موفقیت زندگی خود را به خطر بیاندازند. بعد از سوریه، افغان‌ها دومین رتبه در تعداد پناهجویان را دارد.

اندونزیا یک مقصد مناسب است. مرزهای باز این کشور بهترین مسیر برای کسانی است که امید به رسیدن به استرالیا را دارند. ولی دولت استرالیا در سال‌های اخیر روند قبولی پناه‌جویان را سخت‌تر کرده است، که باعث می‌شود بسیاری ماه‌ها و حتی سال‌ها در کمپ‌های اندونزیا منتظر بمانند.

زمانی که مینا به اندونزیا رسید از وضعیت بد آنجا شوکه شده بود و این شرایط برای مهاجرین تجربه سختی بود.

وی در مکالمه‌ای می‌گوید:«زمانی که من را به این کمپ آوردند وضعیت بدی که مهاجرین با آن روبرو بودند را مشاهده کردم. در بین مهاجرین کسانی بودند که بیش از ۵ سال را بلاتکلیف در کمپ به‌سر برده‌اند.»

وی تأکید دارد که این موضوع باعث مشکلات روحی و جسمی می‌شود.

وی ادامه می‌دهد:«بسیاری از مهاجران تحت فشارهای روحی افسرده و ضعیف شده‌اند.»

مینا تصمیم گرفت با راه‌اندازی یک کلپ ورزشی برای مهاجرین سعی به کمک آنها دارد. کلپ شوتوکان کاراته مهاجرین چیساورا درهای خود را به روی مهاجرین باز کرد.

او با استقبال گرم مهاجرین، دختران و پسران که می‌توانند به‌طور رایگان کاراته بیاموزند، روبرو شد.

او می‎گوید: «ورزش باعث می‌شود تا حتی برای چند لحظه مهاجرین غم و گرفتاری‌شان را فراموش کرده و به تحرک وفعالیت‎های فزیکی بپردازند.»

براساس آخرین آمار وزارت مهاجرین و عودت کنندگان که در اوایل ماه مارچ امسال منتشر شد، ۶۸۰۰ پناه‎جوی افغان در کشور اندونیزیا زندگی می‎کنند که این وزارت گفته است از آغاز سال جاری تنها ۴۲ نفر حاضر شده‎اند که به‎صورت داوطلبانه دوباره به کشور باز گردند.

این گزارش هم‎چنان نشان می‎دهد که از جملۀ این پناهجویان ۴۵۰۰ نفر آنها تحت پوشش دفتر IOM ومتباقی ۲۳۰۰ نفر آنها به‌طور انفرادی در شهرهای مختلف اندونیزیا زندگی می‎کند. باوجود قوانین سخت‎گیرانۀ دولت استرالیا برای پذیرش پناه‎جویان بیشتر، وزارت مهاجرین در این گزارش گفته است که ارقام پناهجویان افغان در اندونیزیا روبه افزایش است و از ماه دسامبر ۲۰۱۵ تا اوایل ماه مارچ، ۱۲۸ نفر به این جمعیت افزوده شده است.

تأثیر مینا فراتر از افغانستان و اندونزیا رسیده است؛ دانش‌آموزان قدیمی او راه وی را دنبال کرده و در کمپ‌های پناه‌جویان در کشورهای دیگر به آموزش هموطنان خود می‌پردازند.

شبنم کریمی ۱۶ ساله در جریان سال گذشته کشور را ترک کرده و حالا در جرمنی زندگی می‎کند.

زمانی که شبنم در کابل تمرین می‌کرد یک ستاره بود: او چهار مدال طلا، چهار نقره و سه برنز در رقابت‌های کشوری و بین‌المللی برنده شده بود.

13220155_877351672410167_933825131_n

شبنم کریمی – یکی از شاگردان مینا

شبنم در گفت‎وگویی از طریق سکایپ می‎گوید: «وضعیت بد امنیتی و آیندۀ مبهم و نامعلومی که در کشور انتظارش را می‌کشیدم، سبب شد با خانواده‌ام به جرمنی مهاجرت کنیم.»

او ادامه می‎دهد: «وقتی به کمپ آمدیم متوجه شدم که وضعیت روحی‌ام روز به ‎روز بدتر از گذشته می‌شود. دختران هم سن و سال من نیز وضعیت بهتری از من نداشتند. به همین دلیل تصمیم گرفتم به تمریناتم ادامه دهم و در صورت امکان به دختران دیگر نیز آموزش بدهم.»

شبنم با گروهش شروع به تمرینات در کمپ کردند حالا او شاهد بهبودی وضعیت می‌باشد.

شبنم با خوشحالی می‎گوید: «دختران دیگر از تصمیم من استقبال کردند. حالا مدتی از شروع تمرینات‌مان می‌گذرد و حال ما بهتر شده است.» شبنم در حال حاضر به ۶ دختر آموزش می‌دهد.

اسماعیل کیهان ۱۷ ساله هم از شاگردان مینا در کابل بود. پدر اسماعیل یکی از ۳۱ هزاره‎ای بود که در جریان فبریوری سال ۲۰۱۵ از سوی افراد نامعلوم که به گفته مردم مربوط به گروه داعش بودند ربوده شد. اسماعیل با دیدن این وضعیت تصمیم به ترک کشور را می‌گیرد. وی در حال حاضر در سویدن، در کمپ پناه‌جویان زندگی می‌کند و منتظر نتیجه پرونده مهاجرت خود است.

او می‌گوید: «در افغانستان با وجود اینکه کشور خودمان بود، مدام مورد تبعیض قرار می‌گرفتیم.»

اسماعیل نیز به تمرینات خود ادامه می‌دهد.

13522464_898295080315826_715014588_n

اسماعیل کیهان – یکی از شاگردان مینا

اسماعیل در مورد تمرینات در سویدن می‎گوید: «ورزش مانند خوردن و آشامیدن برای هر شخص لازم است و در کمپ کشور سویدن تمام افغان‌ها مشغول ورزش هستند، حتی کسانی که در طول عمرشان یکبار هم ورزش نکرده بودند حالا رو به تمرینات ورزشی و فعالیت‌های فیزیکی آورده‎اند.»

مینا اسدی از اینکه شاگردانش در هر گوشۀ از جهان که مهاجر شده‌اند به تمرینات‌شان ادامه می‌دهند خشنود است. مینا با افتخار می‌گوید: «تمامی شاگردانم را دوست دارم و خوشحالم که تلاش‌هایم به ثمر نشسته‌اند.»

افغان‌هایی که به کشورهای دیگر مهاجرت کرده‌اند می‌گویند می‎خواهند به جهانیان ثابت کنند که پناه‎جویان افغان در جست‎وجوی صلح تن به مهاجرت داده‌اند. آن‌ها می‌خواهند در خارج از کشور نیز به فعالیت‎های ورزشی‎شان ادامه دهند و بر سکوی قهرمانی قرار بگیرند.

اما معلوم نیست که مدال بعدی خود را چه زمانی بدست خواهند آورد و بیرق کدام کشور بالای سرشان به اهتزاز درخواهد آمد.

(۲۳۸)

کاراته‌کاران افغان در کمپ‌های پناه‌جویان

درباره نویسنده
-