موقعیت:
توسط

چندی بدین سو شاهد مسابقات دختران بایسکل‌ران هستیم که تعدادی اندکی آن‌ها در شهرها و سرک‌های عمومی بی‌تفاوت در برابر تمامی چالش‌ها، برابر با مردان رکاب می‌زنند و به جلو می‌روند. از کابل گرفته تا بامیان، گروه‌های کوچکی با این هدف تشکیل شده‌اند؛ اما آرزوهای بزرگی در سر دارند. بامیان یکی از ولایت‌های امن برای بانوان است که زمینۀ انجام این فعالیت‌ها را بیشتر فراهم کرده و بانوان در این ولایت توانسته پیشرفت‌های بهتری داشته باشند.

دختران تیم گرلز آپ

دختران تیم بایسکل سواری گرلز آپ

دختران بایسکل‌سوار بامیان

بامیان یکی ولایات مرکزی افغانستان است و این ولایت به لحاظ اقتصادی رشد چندان نکرده است؛ اما مردم این ولایت، در حوزۀ مسایل فرهنگی و اجتماعی جایگاه تعریف شده‌ای دارد. این ولایت در کنار تمام مشخصات اجتماعی و فرهنگی، در این اواخر بیشتر از طریق ورزش به بیرون معرفی شده است.

در این راستا، دختران بامیان زمین باوجود سنت‌ها و فرهنگ‌های ناپسندی که در این ولایت هنوز هم موجود است؛ در اواخر زمستان سال ۱۳۹۳ شروع به مبارزات عملی نمودند که همانا بایسکل‌رانی دختران بوده است که برای اولین‌بار بانو زهرا حسینی، سعی کرد از بایسکل‌رانی به منظور اهداف ذیل استفاده نماید و در جامعه ظاهر شود، حسینی می‌گوید با سه هدف: اول؛ استفاده از بایسکل به عنوان وسیله نقلیه، بدون مصرف برای زنان و دخترانی که خود اقتصاد خوبی برای رفت‌وآمد از خانه تا محل کار یا دانشگاه را ندارند. دوم؛ رعایت حفظ محیط زیست و جلوگیری از آلودگی در این ولایت باستانی و سوم؛ ترویج ورزش بین زنان و دختران این ولایت برای صحتمندی آنان، آغاز به این کار کرده است.

راندن حق ماست

راندن حق ماست

با پیش‌گیری این اهداف برای شروع بایسکل‌سواری دختران در ولایت بامیان چنان شد که ۱۲ دختر دیگر نیز با زهرا حسینی، همگام شوند و تمرینات بایسکل‌رانی را اغاز نمایند.

با تشکل جدید این دختران گروهی را سازماندهی کردند و نام آن‌را گذاشتند «راندن حق ما است.» در نخست برای تمام دختران عضو در این گروه راندن که حق‌شان بود، سخت بود؛ اما بعد از مدت ۳ ماه این دختران به خوبی بایسکل‌سواری را آموختند و به دنیال آن کمپیان‌های مدنی را راه‌اندازی کردند. این دختران با تمام تلاش خود توانستند تا ۵ تن از دختران بایسکل‌سوار بامیان را عضو تیم ملی فدراسیون بایسکل‌رانی افغانستان نمایند و از این میان، دو دختران نیز در مسابقات ولایتی مقام‌های اول و دوم را کسب کردند.

Zakia Mohammadi and Zahra Hussaini, the residents of Bamiyan province, joined in a cycling race in Kabul yesterday….

Posted by Tour de Bamiyan on Thursday, November 6, 2014

وضعیت بایسکل‌سواری در کابل

گروهی از دختران بایسکل سوار در کابل

گروهی از دختران بایسکل سوار در کابل

کابل هم با وجود مشکلات و دشواری‌هایش، در آن بانوان بایسکل‌سوار زیادی فعالیت می‌کنند. حلیمه حبیبی، بانوی در کابل است که می‌گوید از طفولیت علاقۀ خاصی به بایسکل سواری داشت، حبیبی می‌گوید، بایسکل‌سواری را در ایران شروع کرد و یاد گرفت؛ اما می‌گوید بعداً که افغانستان آمدند کمی با مشکل روبه‌رو شدند؛ چون هیچ بانویی در این‌جا بایسکل نمی‌رانند. حلیمه ۲۰ سال سن دارد و فعلا دانشجوی دانشگاه امریکایا در کابل است. او علاوه بر این عضو Girl Up Clup است که توسط فاطمه حیدری تأسیس شده است.Girl Up Club یکی از پروژه‌های سازمان ملل است که می‌خواهد روی رشد توانایی‌های دختران در کشورهای در حال توسعه‌ای مانند افغانستان کار کند.

خامی حبیبی می‌گوید، در ابتدا مکان مناسبی برای تمرین دادن دختران نداشتیم و مدتی را در «خانۀ فرهنگ» تمرین کردیم؛ اما کم کمکی بعد از آن می‌توانستیم فرمان بایسکل را استوار نگهداریم، حویلی خانۀ فرهنگ برای ما خردی می‌کرد و باید از سر کوچه و پس‌کوچۀ در می‌آوردیم و دنبال آن مسافت و مسافت‌های طولانی را در شهر پیمودیم.

به گفتۀ حلیمه، در روزهای عادی دیگر که در شهر راه برویم انواع حرف و حدیث و متلک نثارمان می‌کنند، چه رسد به این که سوار بر بایسکل باشی. روزی با سایکل به‌صورت گروهی راه‌ می‌پیمودیم که گروه از پسرهای بایسکل سوار ما را تعقیب می‌کردند و ماهم به برای این که اثبات کنیم که از ایشان کم نداریم، همینطوری مسابقه دادیم تا حال ما هم راحت شد و از آن‌ها هم آرام.

تیم بایسکل سواری دختران در کابل

تیم بایسکل سواری دختران در کابل

راندن حق طبیعی

دغدغه بزرگ فریبا این است که مردم در کشور اسلامی مثل افغانستان؛ اگر آن‌ها بایسکل‌سواری کنند به دیدۀ بد می‌نگرند و این اقدام به معنی سرپیچی از محدودۀ دینی محسوب می‌شود. بانو فریبا زمانی که از ایران برگشت خیلی ناامید بود که دیگر شاید نتواند بایسکل‌سواری کند؛ اما او با یک‌جاشدن با دیگر دوستان هم فکر و تجع زیر چتر یک مجموعه‌‌ای توانست به بایسکل‌رانی ادامه داده و بعداً با مسئولان فدراسیون بایسکل‌رانی آشنا شود و با اعضای تیم ملی یکجا تمرین کند.

ثریا افضلی، یکی از دانشجویان دانشگاه امریکایی است او نیز برای اولین‌بار یک تیم از دختران بایسکل‌سواران دختر در داخل خود دانشگاه راه‌اندازی کرد. این گروه را دانشگاه حمایت می‌کرد و دختران از خود بایسکل داشتند. و در روزهای رخصتی برای تمرین در سرک دارالمان می‌رفتند. ثریا از اینکه با دوستانش تمام شهر را با بایسکل برود هراس ندارد.

ثریا می‌گوید بایسکل‌رانی بیش از آنکه برای من تفریح، تمرین یا سیاحت باشد؛ حق من است. او می‌گوید، بایسکل‌رانی، مانند آموزش، داشتن کار و شغل و غیره، از حقوق شهروندی هرعضو این جامعه است و من هم از استفاده می‌کنم.

می‌گوید بایسکل‌رانی بیش از آنکه برای من تفریح، تمرین یا سیاحت باشد؛ حق من است.

می‌گوید بایسکل‌رانی بیش از آنکه برای من تفریح، تمرین یا سیاحت باشد؛ حق من است.

گزارشگران: راضیه معصومی و عالیه رجایی

(۱۴۰)

بایسکل‌رانی حق ما است

درباره نویسنده
-